|
|
|
|
R
E
K
L
A
M A
 
|
|
|
|
| Magia
imion |
|
|
| |
| |
|
Imiona |
|
IGA - imię
żeńskie pochodzenia łacińskiego. Znaczenie:
ignis - ogień;
Imię
oznaczające osobę o płomiennym sercu, pełną ognia
wewnętrznego, żaru myśli i uczuć, gotową do poświęceń
bez granic. Polski odpowiednik tego imienia to Żegota.
Osoba o tym imieniu jest sprawiedliwa, ambitna, posiada
stały charakter, ma wyczulony honor, jest
uczuciowa, sprawiedliwa, poważna. W sposobie
bycia tkwi w niej coś z ognia, bowiem nieraz jest
raptowna w swych poczynaniach, innym razem znowu
powolna, melancholijna. Z gruntu to kobieta o stałych
zasadach, dyplomatycznym sposobie bycia, dbająca o
dobro swojego imienia. Nie rzuca słów na wiatr,
postanowienia realizuje z żelazną konsekwencją. Osiąga
wybitne sukcesy w nauce i w swoim zawodzie. Służy
przykładem innym ludziom, którym także udziela
pomocy. Iga nie jest zazdrosna, złośliwa ani nerwowa.
Bywa uosobieniem staropolskiej gościnności. Chętnie
uczestniczy w biesiadach, podejmuje gości. W rodzinie
jest prawdziwym przywódcą rodu.
IRENA
- to
imię z języka greckiego przyjęli rzymianie, a oznacza
ono pokój. Irena jest kobietą pogodną, gospodarną,
lubiącą rodzinę, szanującą dom. Wśród członków
rodziny jest szanowaną osobą, cenioną za swój
otwarty na wszystko umysł, szeroką filantropię,
doradztwo innym osobom. Posiada szczytne idee, jest
religijna, bierze na siebie odpowiedzialność za rodzinę
i dom. Nieraz buja w obłokach, marząc o nadzwyczajnych
podróżach, dużym majątku, wysokich zaszczytach i
wielkiej władzy. Osoba godna szacunku.
IRMINA
- imię żeńskie niemieckiego pochodzenia. Jest to
skrócona forma imion, które w pierwszej części mają
element Irm(en), a więc Irmgard, Irmenburd(a),
Irmentraud. Irm łączy się ze staro-wysoko-niemieckim
irmin - ziemia, świat, obejmujący wszystko. Imię to
ma też postać Irma. Kobieta o tym imieniu jest
konserwatystką. Zawsze stara się osiągnąć cel, który
bardzo często związany jest z krajem. Jest patriotką
i w takim duchu wychowuje swoje dzieci. Szukając
kandydata na męża ważne dla niej jest sposób myślenia
i postępowania mężczyzny. Lubi pracować i poświęcać
się dla innych, ale tylko w słusznej sprawie.
IWONA
- imię żeńskie pochodzenia germańskiego. Imię
to oznacza w tłumaczeniu:"łuczniczka" (iwa -
łuk z drewna cisowego). Kobieta tak nazwana jest pełna
wdzięku, urokliwa. Jednak ma bardzo zmienny charakter,
często cechuje ją niezdecydowanie, waha się przed
podjęciem ważnej decyzji. Jest osobą spokojną,
stonowaną, nie lubi kłótni, dlatego potrafi ustąpić
lub pójść na kompromis. Z natury skłonna jest do
flirtów, lubi być adorowana, doceniana i chwalona.
Jednak przez to nie staje się dumna i nie chwali się
powodzeniem wśród płci przeciwnej. Zawsze stara się
wszystko robić tak, aby nikogo nie skrzywdzić. Jest
dobrą matką, lubi zajmować się domem i mężem.
IZABELA - imię pochodzenia hiszpańskiego i
znaczy tyle co Elżbieta. Osoba je nosząca, jest zdolna
do wielu nadzwyczajnych czynów. Chętnie zdobywa wiedzę
i zajmuje się badaniami naukowymi. Jest bardzo dokładna,
uczy skrupulatności innych, ceni punktualność.
Posiada duże zdolności lingwistyczne, toteż wiele
podróżuje. Ciepło rodzinne jest lekarstwem jej
znerwicowanej osobowości. Posiada dar trwania przy
swoich przekonaniach. Temperament żywy. Ceni gustowne
ubiory i smaczne potrawy. W miłości stała. |
|
|
| |
| |
| Zobacz
także |
| |
|
Trzeba
było żyć w dwudziestym wieku, by nam uświadomiono, że miłość, która
przez wieki była natchnieniem artystów i poetów, przedmiotem
westchnień i wspomnień, to tylko działanie odpowiednich hormonów.
Naukowcy odkryli, że gdy człowiek jest zakochany, gdy czuje, że go
porywa, że gotów jest wzbić się w górę, to dlatego, że go zalewa
- niby powódź - substancja chemiczna, zwana fenyloetyloaminą. Dzieje
się tak pod wpływem spojrzenia wybranki, gestu, a nawet wyobrażenia
sobie, że oto stoi przed nami przedmiot westchnień. To ta substancja
może wywołać przyspieszone bicie serca, brak tchu, ściskanie w dołku,
czyli najzupełniej fizyczne objawy zakochania.
więcej
W sytuacji niedopasowania temperamentów
jedna strona ma znaczenie częściej ochotę na seks. Bardzo często kończy
się to naciskaniem, narzekaniem czy sugerowaniem nienormalności czy
oziębłości. Oczywiście, jest to najgorszy sposób postępowania, który
nie może przynieść rezultatów. Jak prawie każdy problem i ten można
rozwiązać, wymagana jest jedna dobra wola obu stron i gotowość do
ustępstw. Przede wszystkim nie wolno zmuszać partnera ani wytykać mu
oziębłości. Jeżeli między wami występuje znaczna różnica
potrzeb seksualnych, to on na pewno już to zauważył i też chciałby
rozwiązać ten problem. Przede wszystkim przyda się szczera rozmowa o
potrzebach seksualnych i poznanie rzeczywistych rozbieżności
temperamentów.
więcej
Chociaż większość z nas nie lubi
samotności, to jednak fakt spędzenia z kimś reszty życia:
każdej wolnej chwili, szukania kompromisów, wspólnego rozwiązywania
problemów, zwierzania się z trosk i radości może wprowadzić nutę
strachu. Przecież nie jest łatwym zadaniem nauczenie się zaufania,
wierności, dzielenia się wszystkim co do tej porty należało tylko i
wyłącznie do nas. Ale większość w końcu trafia strzała Amora.
Zaczynamy kochać kogoś, kto staje się dla nas największym darem od
losu. Czujemy się szczęśliwi, doceniani, otoczeni miłością.
Dostrzegamy, że bycie z kimś może dać ogromną radość i satysfakcję.
I kiedy dochodzi to tematu ślubu - mimo euforii- należy zastanowić
się, czy ta osoba rzeczywiście jest nam przeznaczona. Czy to właśnie
z nią/nim powinniśmy założyć rodzinę i przeżyć resztę swoich
dni.
więcej
|
|
|
|
| |
|
|
|
