R        E        K        L        A        M        A

"Ze złości"
Kochałbym cię (psiakrew, cholera!), 
gdyby nie ta niepewność, 
gdyby nie to, że serce zżera 
złość, tęsknota i rzewność. 
Byłbym wierny jak ten pies Burek, 
chętnie sypiałbym na słomiance, 
ale ty masz taką naturę, 
że nie życzę żadnej kochance. 
Kochałbym cię (sto tysięcy diabłów), 
kochałbym (niech nagła krew zaleje!), 
ale na mnie coś takiego spadło, 
że już nie wiem, co się ze mną dzieje: 
z fotografią, jak kto głupi, się witam, 
z fotografią (psiakrew!) się liczę, 
pójdę spać i nie zasnę przed świtem, 
póki z grzechów się jej nie wyliczę, 
a te grzechy (psiakrew!) malutkie, 
więc (cholera) złości się grzesznik: 
że na przykład, wczoraj piłem wódkę 
lub że pani Iks - niekoniecznie. 
Cóż mi z tego (psiakrew!), żem wierny, 
taki, co to "ślady po stopach"?... 
Moja miła, minął październik, 
moja miła (psiakrew!), mija listopad. 
Moja miła, całe życie mija... 
Miła! Miła! - powtarzam ze szlochem... 
To mi życie daje, to zabija, 
że ja ciągle (psiakrew!) ciebie kocham..

"Kabała"
Ten walet schnie z miłości, a ty go dręczysz wzgardą, 
dwa serca wyrwał z piersi i przekuł halabardą. 
Żołędny król go wezwał. W karecie z dzwonków pędzi. 
Ach!... Czeka go w podróży nieszczęście od żołędzi. 
Już wjechać ma w dąbrowę, a jeszcze się ogląda, 
on nie wie, że przy tobie dzwonkowy, jasny blondyn. 
Nie ufaj blondynowi, choć list czerwienny wyśle, 
spal złoty włos nad świecą, a poznasz jego myśli. 
On brzęczy dzwonnym złotem, do ucha pięknie szepce, 
uśmiecha się do ciebie, a serce dał brunetce. 
Brunetka jest zazdrosna i ciebie źle wspomina. 
Wystrzegaj się tej damy. Ach, nie pij tego wina! 
To wino jest zatrute miłosnej łzy diamentem, 
z dziesięciu serc czerwiennych okrutnie wyciśnięte. 
Pijany czarnym winem, twój walet w snach się błąka, 
z rozpaczą szuka serce - w żołędziach, w winie, w dzwonkach.